Er zijn armen waarin je schuilen kunt
en vluchten voor je pijn
en mensen bij wie je hoe dan ook
altijd weer jezelf mag zijn

Er zijn gebaren die je troosten zullen
wanneer het met woorden misschien niet meer kan
er zullen, zolang je leeft, mensen van je houden
en dat is het allermooist en kostbaarste ervan

 


-------------------------

Laat mij niet verdrinken in mijn tranen
die ik toch al nooit kon laten zien
Verlos mij van de pijnen
die ik eigenlijk niet echt verdien

Vernietig al mijn zonden
tot ze allen zijn vertrapt
Zorg dat niemand mij nog immer
op een leugen nog betrapt

Net zolang tot al mijn angsten zijn verbrand
tot dikke roken, zwart en grijs
en bied me dan jouw veilige hand
op weg naar ons paradijs

---------------------

 

Waarom huil je toch,
mijn lieve kind
Vergeet niet dat je door mensen
in al je daden wordt bemind

En waarom mijn kind,
ben je telkens toch zo kwaad
Je bent toch niet vergeten
dat het met geweld niet over gaat

Waarom dan toch mijn kind
Wat is er met je aan de hand
Wat hebben de mensen jou toch aangedaan,
waar ben je in beland?

Vergeet niet mijn kind
ik zal er altijd voor je zijn
ik ben zo iemand die jou bemint
-om wie je bent en durft te zijn-

----------------------

 

Als je mijn wegen blokkeert
zal ik nieuwe wegen begaan
en voor je mij met jouw koude bevangt
je in je eigen kou daar laten staan

Als jij mij belemmert in mijn leven
op zoek naar serieus geluk
zorg ik dat ik voor jou te goed ben
En maak al jouw plannen stuk

En hoe je ook probeert en poogt
me op te sluiten in jouw mooie dal
ik zal van je winnen en uiteindelijk
Zal je lopen in je eigen val


------------------------

When you don't know what to do with life
and all your friends are gone
And there are just no words to find
for everything that's wrong

You have to keep believing
look for something to give hope
and some day you'll see
everything's fixed, you've ever broke

find your hope and strenght in spaces
you never need to know
and you'll see a world appearing
which will be free for you to go..


-------------------

Wees niet bang mijn lief
ook al heeft het verleden je geraakt
je kunt het toch niet meer veranderen
maar weet wel dat jij de toekomst maakt

Je kunt wel blijven vechten
maar wat is gebeurd dat is gebeurd
Zorg dat je verder kunt met je leven,
ook al is dat soms getreurd


_---------------------------

Je wilt als een vlinder zijn
want dan zijn je vleugels mooi gekleurd
die kleur staat dan voor vrolijkheid
in al wat er gebeurd

En je vleugels zouden groot zijn
zodat je kon vliegen, zonder zorgen
al je problemen achter je latend
op weg naar de dag van morgen



----------------

Zelfverzekerd sta je op de plaats
waar je ooit twijfelde aan je bestaan
Het lot had je toch niets te bieden
En je zou overal alleen voor staan

Maar dat dat slechts een leugen was
Bewijs je hier opnieuw
Want zelf verzekerd sta je daar
Het was een masker van twijfel dat viel

je bent nu mans genoeg om te zeggen
het was niet het lot wat mij niets bood
het was ik wie het lot niets te bieden had
en al spijt het me te moeten zeggen
dat ik dat misschien nog wel eens vergat

---------------------------------------

 ik ben gewoon bang om te vallen
omdat ik dan niet meer op zal staan
ik heb gewoon de kracht niet meer
en het is al te vaak fout gegaan

dus laat me alsjeblieft niet vallen
op de koude harde grond
dan zal ik zien dat het leven
niet uit enkel angst
-maar ook uit liefde-
bestond

------------------------------


Soms vraag ik me af
of je me horen zult
Zelfs al zou ik schreeuwen
van: 'het was mijn schuld!'
-ook al was het dan niet-

Ik hoor je zachtjes fluisteren
maar mij lijk je nooit te verstaan
ik kan schreeuwen en gillen
en je zult ongestoord weer verder gaan

luisteren dat doe je niet
en ik zie dat je om de ruzie
nauwelijks nog grient
en stilaan begin ik toch te denken
dat je mijn excuses niet eens verdient


-------------------------
Ik zou kunnen zeggen dat je geweldig bent
zoals je mij met je woorden verleid
en als je langzaam je handen in de mijne legt
je me van alle spanning bevrijd

maar ergens weet ik ook nog wel
dat jouw leven enkel uit leugens bestaat
en dat ik voor ieder ander vervangbaar ben
als het om de liefde gaat

----------------------------------

Je hoort mensen soms spreken
over een hemel, o zo fijn
Dan komt bij mij de vraag eens op
hoe het werkelijk zou zijn

Je hoort mensen spreken
over een hel, zo vol van vuur
Dat ik soms eventjes wil kijken
ook al duurt het maar een uur

Waarschijnlijk is de hemel
niet eens zo ver bij ons vandaan
Maar ik betwijfel of ik als ik doodga
daar wel heen zal gaan
-naar de hel evenmin-

Ik hoef niet naar ''een hemel''
En een ''hel'' al zeker niet
ik wil alleen kunnen zeggen
Dat ik de aarde ''trots'' verliet

Want dood gaan wil ik niet
ook al was ik levens moe
want al met al blijft doodgaan
wel het laatste wat ik doe


------------------------

bij het vallen
van de avond
Klinkt er speels
muziek. terwijl
het einde nadert
kijk je terug op
een morgen, die
je langzaam
aan verliet..

 

 

------------------------------

ga niet zeggen dat ik slap ben
ik heb enkel niet de kracht,
om te willen en te werken,
met wat jij associeert met macht

maar als ik stoer moet zijn
-en sterk-
omdat ik jou dan weer verblijd
kies ik liever voor mezelf
en voel me daardoor nog bevrijd

-het is de machteloosheid die ik eer-

--------------------------

Je strijdt en hebt gestreden
zolang je maar kon
een gevecht met je handen,
zoals het toen begon

maar met handen en voeten,
kwam je er niet uit
je het je wapens gevonden
en tot nu toe nog gebruikt

de strijd die werd wilder,
al was jij het
die het meest van beide leed
maar je bleef toch telkens vechten

-het was je vrijheid waarvoor je streed-


---------------------------

Je verliest jezelf in muziek
staat daar als beton
vastgenageld op de plek
waar het allemaal begon

maar veranderen dat doet het niet
noch door jou, noch door je muziek
terugvinden zul je je niet
op de plek waar jij jezelf verliet

Zoek jezelf niet langer
Vind je kracht in wie je bent
zo zul je langzaam aan gaan merken
dat je jezelf wel beter kent
-dan je ooit werkelijk hebt gedacht-

 

 

 


-----------------------------

Tel de kleuren van de regenboog,
kijk overal waar zijn spoor je leidt,
op zoek naar de pot vol goud,
terwijl de boog je begeleidt.

Zoek overal en nergens
Terwijl die boog je wereld kleurt
En kun je hem niet vinden,
Wees dan niet getreurd.

Misschien is die pot vol goud,
wel niet zo van belang.
Want hetgene wat die pot vult,
Heb je misschien allang.

Vriendschap en geluk,
Een beetje vreugde en liefde misschien.
En was alleen de regenboog nog nodig,
Om al dat mooie in te zien.

Maar zo’n mooie regenboog,
Vol inzicht in dat ‘‘goud’’
Kan je alleen vormen,
Als je de regen ook vertrouwt.

Want zonder regen of de zon,
Zal er nooit zo’n boog meer zijn.
Dus laat ze beide in je leven,
Een houvast voor je streven zijn.

---------------------------------------

Alleen en zonder
woorden sprekend,
blikken blozend,
keek je weg.

Zonlicht straalt
Met kleine strepen
Haalt je gezicht,
Uit de schaduw weer omhoog.

Lachende ogen
In het licht van de zon.
Uit de schaduw gehaald
En blozend verdwenen.

In zwijgende stiltes
Een aanblik zo zacht.
Met de ogen gericht,
Op het licht van de dag.


----------------------------------

Heb je dagen,
Dat je het even niet meer ziet?
Laat de zon dan op je dwalen
En vergeet even je verdriet.

Denk niet aan het verleden,
Dat is allang voorbij.
Denk ook niet aan de toekomst,
Voel je voor een moment eens vrij.

Want je leeft nu in het heden,
Zorg dat het hier en nu je raakt.
Zo kun je verder met je leven,
Terwijl de zon over je waakt.

---------------------------------


Een schaduw zwart en snel,
Wist je uit en haalt je in.
Je weet dat je het redden kan,
En zoekt alleen nog het begin

Totdat de schaduw die je wenkt,
Jou het teken geeft,
Dat je hem mag laten gaan
En weer je eigen leven leeft

----------------------------------

Als de kleuren even het leven verlaten
en de vrolijkheid even ontspringt,
vul het dan op, met de liefde, die gaten,
opdat je het weer overwint

------------------------------

de ziel weerspiegelt
in prachtblauwe ogen
vertellend een verhaal
van het leven van toen
vergeten verleden,
verborgen,
verstopt

ontdekt in het heden
dat de ziel heeft gemaakt
in die prachtblauwe ogen,
vind je alles wat je raakt

------------------------------------

ik snap niet waarom dit moest gebeuren
had je nog zoveel willen laten zien
nog zoveel willen laten weten
en vertellen bovendien

je stond altijd voor me klaar
met je luisterend oor
en in moeilijke momenten
sleepte jij me erdoor

ik zal je nooit vergeten
je was een goeie vriend
en dat het nu juist zo moest gaan
dat heb je niet verdiend

zoiets gun je niemand,
zeker niet degenen waarom je geeft
het doet verdriet te moeten zeggen,
dat jij nu niet meer leeft

maar ik wil nog een ding zeggen,
dit zeg ik zonder spijt:
''bedánkt dat je er was,
het was een hele mooie tijd''

------------------------------

Als dromen verdwijnen
in het zwarte van de nacht,
zodat je ze niet meer weer herkent,
leer ze dan vinden waar je niet had verwacht,
leer ze zien waar je niet zocht

zodat die prachtige dromen,
gespleten in duizenden stukjes, zo klein
je binnenlaten in een wereld
waar dromen werkelijkheid kunnen zijn

waar je je niet verschuilt,
achter je verdriet of pijn
waar je droomt en gedroomd wordt
en eventjes jezelf kunt zijn

vind die dromen terug
passend, deel voor deel
totdat die droom weerspiegelt,
je bent deel van een geheel

want de weerspiegeling weerkaatst het licht
het licht dat door het daglicht schijnt
dát is het licht,
waaruit de waarheid blijkt

--------------------------------------

Did you ever attempt
to do something you hate,
what you're afraid of
and after it it felt great?

Did you even made a descision
That you just shouldn't make
Did you realized it
when it was already to late?

Did you even felt the way I feel
When every descision I make
Seems to be wrong
and disappointing you anyway..
do you and does it feel great?

------------------------------------
een klein bijzonder meisje
gelovend in het onzichtbare
waarvan wij weten,
dat het er nooit had mogen zijn

een klein onzichtbaar meisje
gelooft in wat er niet mocht zijn
maakte in haar wereld,
het bijzondere waar

want het is misschien niet zo ver gezocht
en al was ze nog zo klein,
maar dat klein onzichtbaar meisje
durfde te geloven, dat WIJ bijzonder zijn

---------------------------------

is het de stem van mijn geweten,
die me woorden fluisterd in mijn oor
die me helpt bij moeilijke keuzes,
op mijn weg het leven door?

is het de stem van mijn geweten
die telkens wel weer daar zal zijn
om te helpen op mijn zoektocht
die allang begon, al was ik klein

het is de stem van mijn geweten
die nou zo naar me lacht
ik gaf haar woorden om te spreken,
ook schonk ik haar mijn kracht

om mij te helpen met mijn leven
in vrolijke tijd of bittere strijd
om er later voor te zorgen
dat ik trots terug kijk op deze tijd

----------------------------------

foto's opgestapeld
vertellen één voor één
een verhaal,
van het meisje dat verscheen

op jonge leeftijd
leek lopen bijzonder
maar nu na 16 jaar
lijkt het nauwelijks een wonder

zo werd al wat ouder
en groter bovendien
en ook aan de kledingstijl
kun je grote verschillen zien

een lief meisje
twee staartje van opzij
met grote ogen schitterend
kijkt ze nu heel blij

maar die staartjes verdwenen
namate tijd verstreek
werd ze ouder en besliste
dat één staart ook voldeed

nu in een simpel shirt
en stoere spijkerbroek
is het onverscholen meisje,
vind je alles wat je zoekt

-------------------------------

De wind waait en takken bewegen.
Het lijkt of ze zeggen:
‘Pak mijn hand, ik neem je mee.
Naar de wereld van je dromen,
Daar hebben we plezier voor twee!’

Samen dansend door de straten
In de wereld van m’n dromen.
Vrolijk liedjes zingend,
Op het ritme van de wind.

---------------------------

gerechtigheid verborgen
achter schaduwen
van al het slechte,
ongezien

levend onder zorgen
maar geleid
door slecht nog angst
leef je in de schaduw
want gerechtigheid
duurt toch het langst

-----------------------------

Gedachten halen me in.
Een leven van gisteren.
Denkend aan vandaag
En wetend dat morgen,
alles anders is

------------------------------

als de wonden
van verlorenheid
nabranden
in mijn handen

zoals het zand
dat ontglipt,
door gaatjes
zo klein

Dat zijn momenten
waarop ik
toch wel eventjes
gevoelloos wil zijn

------------------------------

als al het strijden
is gestreden
en waar je eindigt
alles weer opnieuw begint

zie je dat je
met je leugens
enkel nog
jezelf verblind

---------------------------